امشب بوي باران تازه است ...  التماس گريه بي اندازه است

    تازگي ها شب برايم آشناست ... من و شب هستيم.... غم هم پيش ماست

    مي نويسم گاه زيبا گاه زشت... مانده ام در لابلاي سر نوشت

    روز از گنجايش غم خالي است... شب براي گريه هاي من عالي است

براي انسانهاي بزرگ بن بستي وجود ندارد...

چون بر اين باورند كه :

يا راهي خواهم يافت...

يا راهي خواهم ساخت....  

                    عکس تو تو قاب چوبی دوباره میاد سراغم                                                                        

         وقتی که نگات می شینه روی دیوار اتاقم                                                        

 یاد اون روزا می افتم، که با تو بودن زیر بارون     وقتی که شرونده بودن، پیشمون لیلی و مجنون

 یاد اون شبا می افتم، لب اون چشمه جاری         که گرفت از ما یه عکـّاس، دو تا عکس یادگاری

 یکی شون سهم تو بودن و یکی شونم مال من بود      کجا فکرشو می کردیم، آخرش جدا شدن بود

 زیر رعد و برق تقدیر، من و تو باهم شکستیم          توی رویا هامون اما، هنوزم صاف یه دستیم

 گل سرخی که تو دادی، بعد پرواز تو پژمرد        خشکش این جا روی تاقچس ، خاطرش هست و خودش مرد

 توی میدون زمونه، من وتو بازی رو باختیم          تقصیر طالع ما بود، سرنوشتو خوب شناختیم

 مث اون کلاغ قصه، کهنمی رسید به خونه          دوس نداشت که مال هم شیم دست بی رحم زمونه

 اسمش اینه که تو رفتی، یادگاریت رو به رومه         تو رو داشتن همیشه، منتهای آرزومه

 بی گناهی، اما کوچت، چه آتیشی زد به ریشم        همیشه بهت می گفتم، نباشی دیوونه می شم

 می دونی ما بی گناهیم، جرممون فقط وفا بود       هیچ دلی راضی نمیشه، که بگه تقصیر ما بود

 مخمل خاطره تو، توی صندوقچه چوبی           خوابیده مثل یه قصه، پر راز و پر خوبی؛

 تو رو می سپُرم به دست صاحب پونه و خورشید    اما افسوس و صد افسوس که تو رو به من نبخشید

مرگ آن نيست که در قبر سياه دفن شوم

 مرگ آن است که از خاطر تو با همه ي خاطره ها محو شوم